برگ سبز ۹۹

 

      
          
گوینده: روشنک        
 

چشم بگشا که جلوه دلدار 

این تماشا چوبنگری گویی

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار

  
      منسوب به عطار (قصیده)
       
گوینده: روشنک      
 

گفته بودم كه بهاری تو و گلزاری تو   

نو بهارست و همه در پی عیش‌اند و نشاط 

دل ما را ز چه رانی ز شفاخانهٔ خویش 

مهربانی و وفاكیشی و دلداری تو

چه كنم ای دل غمدیده گرفتاری تو

ای كه گویند طبیب دل بیماری تو

  
      نظام وفا (غزل)
       
       
       
 

ما نقد عافیت به می ناب داده‌ایم

آن شعله‌ایم كز نفس گرم سینه‌سوز 

كامی نبرده‌ایم از آن سیم‌تن رهی    

خار و خس وجود به سیلاب داده‌ایم

گرمی به آفتاب جهانتاب داده‌ایم

ز دور بوسه بر رُخ مهتاب داده‌ایم

  
      رهی معیری (غزل)
       
       
آواز: محمودی خوانساری     
 

ساقی نداده ساغرچندان نموده مستم  

از بس قدح كشیدم در كوی می‌فروشان  

كز خود خبر ندارم در عالمی كه هستم

هم جامه را دریدم هم شیشه را شكستم

  
      فروغی بسطامی (غزل)
       
       
 

یكی درد و یكی درمان پسندد  

من از درمان و درد و وصل و هجران 

یكی وصل و یكی هجران پسندد

پسندم آنچه را جانان پسندد

  
      باباطاهر (دوبیتی)
       
       
 

كیفیت جنون را از من توان شنیدن

همچون صبا فروغی از هر طرف دویدم   

كز عشق آن پری رو زنجیرها گسستم

لیكن به هیچ حیلت از دام او نجستم

 

  
      فروغی بسطامی (غزل)
       
       
گوینده: روشنک      
  زیبد كه ز درگاهت نومید نگردد باز      آن كس كه به امیدی بر خاك درت افتد  
      عراقی (غزل)
       
       
       
       
       
  این هم برگ سبزی بود تحفهٔ درویش، علی نگه‌دار شما.  
       
       
       
       
       
       
       
       

Back to programme page