برگ سبز ۱۰۰

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چوبنگری گویی  

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار

هر چند كه در كوی تو مسكین و فقیریم 

ما چشمه‌ٔ‌ نوریم بتابیم و بخندیم  

از شوق تو بی‌تاب‌تر از بادِ صباییم 

رخشنده و بخشنده چو خورشیدِ منیریم

ما زندهٔ عشقیم نَمردیم و نَمیریم

بی‌روی تو خاموش‌تر از مرغِ اسیریم

همه جمالِ تو بینم چو چشم باز كنم    

حرام دارم با دیگران سخن گفتن 

همه شرابِ تو نوشم چو لب فراز كنم

حدیثِ تو چو بیاید سخن دراز كنم

بگردان ساقیا آن جامِ دیگر

بنه نامم غلام دُردنوشان  

بده جانی مرا آرامِ دیگر

نمی‌خواهم خدایا نامِ دیگر

فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادم 

نیست بر لوحِ دلم جز الفِ قامتِ یار

بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم

چه كنم حرفِ دگر یاد نداد استادم

تو شاه خوبانی تو ماهِ تابانی

تو نوری تو صبحِ بهاری

تو روحی و جانی تو مهر رخشانی

تو شیرِ مردانِ خدایی پناهِ دلِ بی‌پناهی

علی، علی، علی، علی

ز تو صفای دل جلی تو یاوری و مُنجلی

تو نوری، تو مهر خدایی 

تو بر حقّ و باطل گواهی

ندارم، ندارم جز كویت پناهی

تو مولا و مشكل‌گشایی

همه نورِ قدسی، همه كبریایی

همه مهر و جودی، تو دهر سخایی

تو خصم بیداد و فسادی 

تو مولای بر حقّ، تو انوار مطلق

تو یار و مددكار مایی

تو بحر بهشتی، تو كون و مكانی

تو شیرِ خدایی 

علی جانِ مایی

تا شده در اهتزاز رایتِ سلطانِ عشق 

پردگی حُسنِ غیب زد چو قدم در شهود 

عشق در آغاز اگر نیستی‌اش مقصد است

گشته دل و جان ما تابعِ فرمانِ عشق

رحلِ اقامت فكند در دلِ مردانِ عشق

هستی مطلق بود معنی پایانِ عشق

علی، علی، علی، علی 

ز تو صفای دل جلی تو یاوری و مُنجلی

 تو نوری، تو مهر خدایی 

تو یار و مددكارِ مایی   

تو خصم بیداد و فسادی

تو مولای بر حقّ، تو انوارِ مطلق

تو در بهشتی، تو كون و مكانی

تو شیر خدایی، علی جانِ مایی علی جان مایی