برگ سبز ۱۰۱

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چوبنگری گویی 

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار

گفتم كه دگر چشم به دلبر نكنم

دیدم كه خلاف طبع موزون من است

صوفی شوم و گوش به منكر ندهم

توبت كردم كه توبه دیگر نكنم

غمت در نهانخانهٔ دل نشیند 

مرنجان دلم را كه این مرغ وحشی

خلد گر به پا خاری آسان برآرید  

به نازی كه لیلا به محمل نشیند

ز بامی كه برخاست مشكل نشیند

چه سازم به خاری كه در دل نشیند

ما حاصل عمری به دمی بفروشیم  

صد خرمن شادی به غمی بفروشیم 

صد خرمن شادی به غمی بفروشیم

در حال به خاك قدمی بفروشیم

در بادیهٔ عشق تو كردم سفری  

در هر منزل كه می‌نهادم قدمی  

تا گو كه بیابم ز وصالت خبری

افكنده تنی دیدم و افتاده سری

ما در خلوت به روی غیر ببستیم   

هر چه نه پیوند یار بود بریدیم 

مردم هشیار از این معامله دورند 

در همه چشمی عزیز و نزد تو خواریم 

دوستی آن است سعدیا كه بماند   

از همه باز آمدیم و با تو نشستیم

وان چه نه پیمان دوست بود شكستیم

شاید اگر ما كنند كه مستیم

در همه عالم بلند و پیش تو پستیم

عهد وفا هم بر این قرار كه بستیم