برگ سبز ۱۰۲

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چوبنگری گویی 

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار

من كه در صورت خوبان همه او می‌بینم  

می باقی است كه بی‌جام و سبو می‌نوشم

تو ز یك سوش نظر می‌كنی و من همه سو

گاه با جمله و گه جمله از او می‌دانم

بوی گلزار وی از باد صبا می‌شنوم

مغربی آنكه تواش می‌طلبی در خلوت

تو نكو بین كه من آن روی نكو می‌بینم

عكس ساقی است كه در جام و سبو مس بینم

تو ز یك سو و منش از همه سو می‌بینم

گاه او جمله و گه جمله در او می‌بینم

سرو بستان وی را بر لب جو می‌بینم

من عیان بر سر هر كوچه و كو می‌بینم

بی‌ دل و خسته در این شهرم و دلداری نیست  

شب به بالین منِ خسته به غیر از غم دوست

غم دل با كه توان گفت كه غمخواری نیست

زآشنایان كهن یار و پرستاری نیست

لب تشنه‌ ام ساقی به من زان آب آتش‌ زا بده

دُردی‌كِش میخانه‌ام خالی بوَد پیمانه‌ام

تا عشق تو پیروز و شد تیر غمت دلدوز و شد

یك جرعه سیرم كی كند دریا بده

دیوانه‌ ام، دیوانه‌ ام، دیوانه را مأوا بده

زان می كه هستی سوز و شد جامی به دست ما بده

هر شب دل پُر خونم بر خاك درت افتد

زیبد كه ز درگاهت نومید نگردد باز

باشد كه چو روز آید بر وی گذرت افتد

آن‌ كس كه به امیدی بر خاك درت افتد