برگ سبز ۱۰۷

      
گوینده: روشنک        
 

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چوبنگری گویی

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار  

  
      منسوب به عطار (قصیده)
       
       
دکلمه: روشنک      
 

ای دل بيا كه نوبت مستی گذشته است 

 از آب زندگی چه حكایت كند كسی

وقت نشاط و باده‌پرستی گذشته است

 با دل شكسته ای كه ز هستی گذشته است

  
      با با فغانی شيرازی (غزل)
       
       
 

بيدادِ دوست بر دلِ ما بی‌شكايتی

يك چند خوش به دردِ دلم زود می‌رسی

چون رحمتِ خدای ندارد نهايتی

چون حاكمی كه تازه رسد بر ولايتی

  
      قاضی نور اصفهانی (دوبیتی )
       
       
 

نگه تا كی گريزان دارم از تو 

اگر چون شعله بی‌تابم عجب نيست

گرفتارم چه پنهان دارم از تو

كه آتش در گريبان دارم از تو

  
      والهی قمی  (دوبیتی )
       
       
آواز: بنان       
 

همچو نور از چشمم رفتی و نمی‌آيی    

تا ز من شدی غافل سر زدم به هر محفل 

از دو رنگي ياران وز فريب عياران 

حالِ من اگر خواهی لاله‌زارِ گلزاری

با من اين كس دوری خسته می‌دار رنجوری   

بی تو ديدهٔ جان را بسته‌ام ز بينايی

بی‌تو می‌كِشد كارم عاقبت به رسوايی

ديدم و چه‌ها ديدم يك به يك تماشايی

آنچه جان او سوزد همچو من ز تنهايی

سينه كردم بستر تا بر آن بياسايی

  
      سيمين بهبهانی  (غزل)
       
       
دکلمه: روشنک      
  زيبد كه ز درگاهت نوميد نگردد باز آن‌كس كه به اميدی بر خاك  درت افتد  
      عراقی (غزل)
       
       
       
       
       
  اين هم برگ سبزی بود تحفهٔ درويش، علی نگه‌دار شما.  

Back to programme page