برگ سبز ۱۰۹

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چوبنگری گویی

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار  

ماییم و دیدهٔ شب و روز اشكبار خویش

گریم گهی به خندهٔ ناپایدارِ خود 

ترسم فتد ز پرده برون رازِ چشمِ من 

دانم كه نقشِ اوست در آیینه‌ام ولی  

ماییم و سینهٔ همه گَه بی‌قرارِ خویش

خندم گهی به گریهٔ بی‌اعتبار خویش

گر سرخ اشك را نكنم پرده‌دارِ خویش

گه دوستارِ غیرم و گه دوستارِ خویش

هر كه شد محرمِ دل در حرمِ یار بماند 

خرقه‌ پوشان همگی مست گذشتند و گذشت

وان‌ كه این كار ندانست در انكار بماند

قصهٔ ماست كه بر هر سرِ بازار بماند

عمری است تا به پای خُم از پا نشسته‌ایم 

ما را ز کویٍ باده‌ فروشان گزیر نیست 

ما آن شقایقیم که با داغٍ سینه سوز 

با موجٍ حادثات چه بازی کند که من  

طفلِ زمان فشرد چو پروانه‌ام به مشت  

در کویٍ می فروش چو مینا نشسته‌ایم

تا باده در خُم است همین جا نشسته‌ایم

جامی گرفته‌ایم و به صحرا نشسته‌ایم

با زورقی شکسته به دریا نشسته‌ایم

جُرم دمی كه بر سر گل‌ها نشسته‌ایم