گلهای رنگارنگ ۲۳۳

آن را كه غمی چون غم ما نیست چه داند 

وقت است گر از پای در آیم كه همه عمر

سوزد  دل  یعقوب  ستم دیده  ز من  پرس  

ما  بی  تو به دل بر  نزدیم  آب   صبوری 

ترسم  كه  نمانم  من از این  درد و دریغا  

زنهار كه چون می گذری بر سر مجروح  

كز شوق توام دیده چه شب  می گذراند

باری  نكشیدم  كه به  هجران  تو  ماند

كه احوال  دل  سوختگان   سوخته داند

در  آتش  سوزنده   صبوری  ˜ه  تواند

كاندر  دل  من  حسرت  روی  تو  بماند

از وی خبری پرس كه چون می گذراند

خواهند عاشقان دو مراد از خدای خویش  

صد  بار  آشنا  شده ای  با  من  و  هنوز   

هجران برای غیر و وصال از برای خویش

بیگانه وار   می گذری  ز آشنای   خویش

آن را كه غمی چون غم ما نیست چه داند  

سوزد دل  یعقوب  ستم  دیده ز من پرس 

ترسم كه  نمانم من از این  درد  و دریغا 

كز شوق توام دیده چه شب می گذراند 

كه  احوال دل  سوختگان  سوخته داند

كاندر  دل  من  حسرت  روی  تو بماند

بختی نكند با منِ سر گشته كه یك روز   

سعدی تو در  این  بند  بمیری و نداند  

هم خانۀ من باشی و همسایه  نداند

فریاد  بكن  یا    بكشد   یا   برهاند

ای بی وفا  چه  چاره  كنم  با  جفای تو 

می خواهم از خدا به دعا صد هزار جان 

تا كی جفا برم به امید وفای تو

تا صد هزار بار بمیرم برای تو

حیرانم حیرانم  ز دست دل سرگردانم  

دل   دیوانۀ  من  شده    بیگانۀ   من 

شده   كاشانۀ   من  پُر ز افسانۀ من  

بازی كه آسمان پیما شد 

دل     اگر    دل   من     باشد   جانا  

گل بی رونق هر گز نهراسد ز خزان 

هر كس عاشق شد غم مرا می داند  

دل   دیوانۀ    من  شده  بیگانۀ  من  

شده  كاشانۀ  من  پر ز افسانۀ  من    

گریانم  گریانم   گواه من این دامانم

افسون ها  كرده ام كه  رامم   گردد

وای از من كی جهان به كامم گردد

فارغ ز بیم طوفان ها شد

نكند ز غم هجران پروا

ز بلا  كی  بگریزد  دل سودا زدگان

رنج  این ره را شكسته  پا  می داند

افسون ها  كرده ام  كه رامم   گردد

وای از من كی جهان  به كامم گردد