گلهای رنگارنگ ۲۴۳

دل سراپرده محبت اوست                 

گر من آلوده دامنم چه زیان               

دیده آیینه دار طلعت اوست

همه عالم گواه عصمت اوست

رواق منظر چشمِ من آشیانه توست              

دلت به وصل گل ای بلبل سحر خوش باد           

كرم نما و فرود آی كه خانه خانه توست

كه در چمن همه گلبانگ عاشقانه توست

من دل به غم تو بسته دارم ای دوست            

گفتی به دل شكسته ما نزدیكیم                 

درد تو به جان خسته دارم ای دوست

من نیز دل شكسته دارم ای دوست

تا كه در سلسلۀ زلف تو آویخته ایم                   

موی ما گشت به خاك سر كوی تو سفید               

بازوی صبر و شكیبایی ما زآن بشكست               

پای بر دیدۀ ما گر بگذاری بینی                     

رشتۀ مهر ز هر سلسله بگسیخته ایم

این چه خاكی است كه ما بر خر خود بیخته ایم

كه به سرپنجۀ عشق تو در آویخته ایم

چه گوهرها به وصال قدمت ریخته ایم

شور عجبی در سر ما می گردد             

هر ذرۀ ما جدا جدا می گردد               

دل مرغ شدست و در هوا می گردد

دلدار مگر در همه جا می گردد

جانا به نگاهی ز جهان بی خبرم كن ، دیوانه ترم كن

وه ، ز جلوه دیدارت آه ، ز آتشین رخسارت                   

سرگشته و شیدا چو نسیمِ سحرم كن ، دیوانه ترم كن

وای ز چشم افسون كارت كه از آن مدهوشم من

جز حرف محبت چه شنیدی دگر از من كه ببستی نظر از من 

ترسم كه شوی روز و شبی با خبر از من كه نیابی اثر از من

در آتشم از سوز نشان داغ جدایی به كجایی

شمعی گریانم من اشکی لرزانم من ، آهی سوزانم من            

بازآ كه غم از دل برود چون تو بیایی چو بیایی

چه دیدی كه از من رمیدی بر من نظری كن