گلهای رنگارنگ ۳۰۰

مگذار كه دور از رخت ای یار بمیرم 

هر مشكلی آسان شود از مستی و ترسم  

گفتی به تو گر بگذرم از شوق بمیری  

یك ره بگذر بر من و بگذار بمیرم

خالی شودم ساغر و هشیار بمیرم

قربان سرت بگذر و بگذار بمیرم

نگذشت بر گلی كه دلم یاد او نكرد

زخم تو هر كه دید ز مرهم كناره جست   

رخسارۀ مراد و رخ آرزو ندید       

در خون من كه بود كه دستی فرو نكرد

درد تو هر كه یافت دوا آرزو نكرد

بر آستان میكده هر كس كه رو نكرد

ز پیش دیده تا جانان من رفت   

اگر خود هم ره جانان نرفتم  

سر و سامان مجو از من چو رفتی   

چه دید از من كه چون برهم زدم چشم 

از آن پیچم به خود چون مار "وحشی"   

تو پنداری كه از تن جان من رفت

ولی فرسنگ ها افغان من رفت

كه چون رفتی سر و سامان من رفت

چو اشك از دیدۀ گریان من رفت

كه گنج كلبۀ ویران من رفت

مرغ دل در هوایی كه پر زد

وای به خاك و خون تپیده صیدی  

بر خود و آشیانش شرر زد

كه صیادش آتش به پر زد

گریزان چون آهو دلم پای از   

نه پایی تا دنبال او پی بردارم      

كنم صیدی شكسته پا 

اگر مژگانش به دل زد تیرم     

دامن كشید و بر كوه و كمر زد

ز غم نی دستی را به سر زد

كه صیادش به یك تیر نظر زد

سیه چشمانش یك نظر آتش بر خشك و تر زد