گلهای رنگارنگ ۳۰۵

تو ای آهوی من كجا می گریزی                          

خدا خواست پیوند عشق تو با من                           

چه كردم كه بی اعتنا می گریزی

ز من یا ز كار خدا می گریزی

باز بر خاك درت روی نیاز آوردم                         

دامن اشكی و افسانۀ جانسوز غمی است                   

آن دلی را كه شكستی به تو باز آوردم

آنچه از خلوت شب های دراز آوردم

پای سرو بوستانی در گل است                             

هر كه چشمش بر چنان روی اوفتاد                       

نیك خواهانم نصیحت می كنند                              

شوق را بر صبر قوت غالب است                         

بذل جاه و مال و ترك نام و ننگ                           

"سعدیا" نزدیك رای عاشقان                               

سرو ما را پای معنی در دل است

طالعش میمون و فالش مقبل است

خشت بر دریا زدن بی حاصل است

عقل را با عشق دعوی باطل است

در طریق عشق اول منزل است

خلق مجنونند و مجنون عاقل است

شیدا شده ام چه كنم با دل                                   

ز جهان دل بر كندم تا شوری پیدا كردم                    

ز تو نوشین لب باشد هم درمان و هم دردم                 

شب هجران جای می خوناب دل می نوشم                 

تو سیه چشم از چشمم تا دوری من بیمارم                  

تو لب می گون داری من اشك گلگون دارم                

چه كنم با دل ز جدایی

تو پریشان مو كردی چون مجنون صحرا گردم

دلم از خون چون مینا لبریز و من خاموشم

ز خیالت برخیزد بوی گل از آغوشم

تو سیه گیسو هر شب در خواب و من بیدارم

ز تو دل گر برگیرم از غم دیگر می میرم