برگ سبز ۱۲۰

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چوبنگری گویی

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار  

ماییم كه از باده بی‌جام خوشیم 

گویند سرانجام ندارید شما 

هر صبح منوریم و هر شام خوشیم

ماییم كه بی‌هیچ سرانجام خوشیم

گفتم چشمم  گفت كه جیحون كنمش

گفتم كه تنم گفت در این روزی چند 

گفتم كه دلم گفت كه پُِر خون كنمش

رسوا كنم و زشهر بیرون كنمش

روم به جای دگر  دل دهم به یار دگر 

به دیگری دهم این دل كه خوار كرده توست 

هوای یار دگر دارم و دیار دگر

چرا كه عاشق نو دارد اعتبار دگر

دانی شب چیست بشو ای فرزانه 

خاصه امشب كه هست مه همخانه

خلوت كن عاشقان ز هر بیگانه

من مستم و مه عاشق و شب دیوانه

مستغنی است از همه عالم گدای عشق

عشق و اساس عشق نهادند بر دوام   

پروانه محو كرد در آتش وجود خویش

آنها كه نام آب بقا وضع كرده‌اند   

ما و گدایی در دولت‌سرای عشق

هرگز خلل‌پذیر نگردد بنای عشق

یعنی كه اتحاد بود انتهای عشق

گفتند نكته‌ای ز دام و بقای عشق

دل بردی از من به یغما ای ترك غارتگر من   

عشق تو در دل نهان شد دل زار و تن ناتوان شد 

اول دلم را صفا داد آیینه‌ام را جلا داد  

دیدی چه آوردی ای دوست از دست دل بر سر من

رفتی چو تیر و كمان شد از بار غم پیكر من

آخر به باد فنا داد عشق تو خاكستر من