گلهای رنگارنگ ۴۲۳

مگر نسیم سحر بوی یار من دارد              

گلا و تازه بهارا تویی كه عارض تو                      

كه راحت دل امیدوار من دارد

طراوت گل و بوی بهار من دارد

موسم گل دورۀ حسن یك دو روز است در زمانه

ای به دل آرایی به عالم فسانه ای كه ز تو ماند نكویی نشانه

خاطر عاشقان را میازار                                   

گر بسوزد شمع و پروانه را با زبانه                       

خوش نباشد ز معشوقه آزار

چون شود روز شمع شب را نبینی نشانه

می کشی از تیغ ستم یار خسته                            

خویش سوزی یا بیگانه سازی                              

تیر عشقت ای كه بر سینۀ ما نشسته                      

خسته دلان یك سره در خون نشسته

نیست آیین عاشق نوازی

رحمتی كن بر دل عاشق زار خسته

از بلبل سرمست نوایی شنوم                   

در آب همه خیال یاری بینم                    

وز باد پیام دل ربایی شنوم

وز گل همه بوی آشنایی شنوم

با یاد لب ات ساقی چون می به قدح ریزد                 

گر زیر درخت گل باز آیی و بنشینی      

صد كشته به یك ساغر از خاك برانگیزد

هر باد كه برخیزد گل بر سر گل ریزد

بهار با نفس مشك بار می گذرد 

به پای لاله و گل می بنوش و مستی كن  

به كوی دوست صفا می دهم ز گریه خویش 

به جام اگر نبری دست همچو نرگس مست  

بیا که تا به خود آیی بهار می گذرد

كه همچو آب روان روزگار می گذرد

كه ابر هم ز چمن اشک بار می گذرد

دو روز عمر تو هم در خمار می گذرد

موسم گل دورۀ حسن یك دو روز است در زمانه

ای به دل آرایی به عالم فسانه ای كه ز تو ماند نكویی نشانه

خاطر عاشقان را میازار                                  

گر بسوزد شمع و پروانه را با زبانه                      

خوش نباشد ز معشوقه آزار

چون شود روز شمع شب را نبینی نشانه

می کشی از تیغ ستم یار خسته                             

خویش سوزی یا بیگانه سازی                             

تیر عشقت ای كه بر سینۀ ما نشسته                      

خسته دلان یك سره در خون نشسته

نیست آیین عاشق نوازی

رحمتی كن بر دل عاشق زار خسته