برگ سبز ۱۲۷

چشم بگشا كه جلوة دلدار

این تماشا چو بنگری گویی 

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهُ دیّار

گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست 

آن دل كه پریشان شود از ناله بلبل 

تا ریشه در آب است امید ثمری  هست

در دامنش آویز كه با وی خبری هست

منم كه از غم محرومي‌ام جدايي نيست   

از آن به درد دگر هر زمان گرفتارم     

میانه من و امید آشنایی نیست

كه شیوه‌های تو را با هم آشنایی نیست

گر باد شوم بر تو وزیدن نگذارند  

این رسم قدیم است كه در گلشن مقصود  

ور حُسن شوم روی تو دیدن نگذارند

بر خاك بریزد گل و چیدن نگذارند

ای خوش آنان‌كه قدم در ره میخانه زدند 

به حقارت منگر باده‌كشان را كاین قوم 

خون من باد حلال لب شیرین دهنان

جانم آمد به لب امروز مگر یاران دوش   

بوسه دادند لب شاهد و پیمانه زدند

پشت پا بر فلك از همت مردانه زدند

كه به كام دل ما خنده مستانه زدند

قدح باده به یاد لب جانانه زدند

باز در آن كو گذری یافتیم  

پیش گدایان سر كوی دوست  

جان و سر و دیده چه داریم دوست  

بر درش از كعبه دری یافتیم

ملك جهان مختصری یافتیم

از همه چون دوستری یافتیم

گر چه گداییم و كم از خاك راه 

این همه اكسیر سعادت كمال   

بر سر خاكی گهری یافتیم*

از طلب خاك دری یافتیم