برگ سبز ۱۲۹

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چوبنگری گویی

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار  

سودا به كوه و دشت صلا می‌دهد مرا 

مستانه جلوه‌های تو در هر نظاره‌ای

باغ و بهار من نفس آرمیده است

 آن سبزه‌ام كه سنگدلی‌های روزگار 

در گوش قدردانی من حلقه زر است 

این گردنی كه من چو هدف بر كشیده‌ام   

هر لاله‌ای پیاله جدا می‌دهد مرا

چون موج سر به آب بقا می‌دهد مرا

بیماری صبح شفا می‌دهد مرا

در زیر سنگ نشو و نما می‌دهد مرا

هر كس كه گوشمالی بجا می‌دهد مرا

صائب نشان به تیر قضا می‌دهد مرا

ساقیا می ده كه ما دُردی‌كش میخانه‌ایم

خویشتن سوزیم و جان بر سر نهاده شمع‌وار

اهل دانش را در این گفتار با ما كار نیست  

خلق می‌گویند جاه و فضل در فرزانگی است  

با خرابات آشناییم از خرد بیگانه‌ایم

هر كجا در مجلسی شمعی است ما پروانه‌ایم

عاقلان را كی زیان دارد كه ما دیوانه‌ایم

گو مباش این‌ها كه ما رندان نا فرزانه‌ایم

دوش كان رشك پری سرخوش و مستانه گذشت  

شمع محفل مگر افتد به زبان از سر سوز    

دید از برق نگاه تو دل سوخته‌ام  

موج آشفتگی امروز گذشت از سر من   

یار را گر سرِ دلداری و یاری است نسیم  

کس نداند که چه بر ین دلِ دیوانه گذشت

ماجرایی كه میان من و جانانه گذشت

آنچه در رهگذرِ شمع به پروانه گذشت

كه سرِ زلفِ دلاویز تو از شانه گذشت

ز آشنایان ز چه رو دوش چو بیگانه گذشت