برگ سبز ۱۳۰

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چوبنگری گویی

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار  

بر من از خوی تو هر چند كه بیداد رود  

تا به كی عاشق دلخسته به امید وصال

نقش شیرین رود از سنگ ولی ممكن نیست

چون رُخ خوب تو بینم همه از یاد رود

شادمان سوی درت آید و ناشاد رود

كه خیال رُخش از خاطر فرهاد رود

چشمی دارم چو لعل شیرین همه آب  

جسمی دارم چو جان مجنون همه درد    

بختی دارم چو چشم خسرو همه خواب

جانی دارم چو زُلف لیلا همه تاب

اكنون كه تنها دیدمت لطف ار نه آزاری بِكُن 

ای یوسف جان می‌خَرَد خَلقی به جان وصل تو را  

سنگی بزن تلخی بگو تیغی بِكِش كاری بِكُن

رسم گران جانی بنه میل خریداری بِكُن

همه شب بر آستانت شده كار من گدایی

در گلستان چشمت به چه رو همیشه باز است

به كدام مذهب است این به كدام ملت است این   

سر برگ و گل ندارم به چه رو روم به گلشن 

به طواف كعبه رفتم به حرم رهم ندادند 

در دیر می‌زدم من كه ندا ز در درآمد

به خدا كه این گدایی ندهم به پادشاهی

به امید آن‌كه شاید تو به چشم من درآیی

بكشند عاشقی را كه تو عاشقم چرایی

كه شنیده‌ام ز گل‌ها همه بوی بی‌وفایی

كه تو در برون چه كردی كه درون خانه آیی

كه در آ در آ عراقی كه تو هم از آنِ مایی