گلهای رنگارنگ ۴۸۰

كی بی تو دم زدم كه دل مبتلا نسوخت

جز شمع كس بر آتشم امشب نداشت دست

از آه گرم سینه جدا دل جدا نسوخت

جز بهر آشنا جگر آشنا نسوخت

نداند رسم یاری بی وفا یاری که من دارم 

وگردل را به صدخواری رهانم ازگرفتاری 

گهی خواری کشم ازتوگهی دستی زنم برسر 

ز پند همنشین درد جگرسوزم فزون تر شد 

رهی آن مَه به سوی من به چشم دیگران بیند 

به آزاردلم کوشد دل آزاری که من دارم 

دل آزاری دگرجوید دل زاری که من دارم

به کوی دلفریبان این بُود کاری که من دارم 

هلاکم می کند آخر دل آزاری* که من دارم 

نداند قیمت عشقم خریداری که من دارم

تا دل نسوختم دل گرمی نیافتم 

ننهاد تیغ جور زکف تا مرا نکُشت 

افسرده آن که سینه به داغ جفا نسوخت

ننشست آتش غضبش تا مرا نسوخت

گفتمش:"گُل" رُخش دمید که من 

گفتمش:" کیست بندۀ قد تو ؟" 

گفتمش:" کیست بهترازخورشید؟"  

گفتمش:" کیست بیخود ازغم تو؟" 

گفتمش:" غنچه" لب گزید که من 

سرو از باغ سَرکشید که من 

پرده از روی خود کشید که من

گُل به تن پیرهن درید که من

سینای اصفهانی (غزل)

آرام تو رفتار به سرو چمن آموخت 

رنگین چوگُل ازمِی به شبستان شدی و شمع 

افروختن و سوختن و جامه دریدن 

تمکین تو شوخی به غزال خُتن آموخت 

ازشعلۀ رخسار تو افروختن آموخت 

پروانه زمن شمع زمن گُل زمن آموخت

ره سپردم ناله کردم بر سَر راهت نشستم 

چون شراب ارغوانی خوش به رگهایم دویدی 

دل ربودی عشوه کردی دردل وجانم نشستی 

چون فروغ شادمانی خوش به چشمانم نشستی

ادیب برومند (غزل)