گلهای رنگارنگ ۴۸۳

ای به درگاه تو نیاز همه                       

اگر از چهره پرده برداری                    

مهوشان مظهر جمال تو اند                    

کردم توست كار ساز همه

به حقیقت كشد مجاز همه

بهر آن می كشیم ناز همه

ای نور خدا در نظر از روی تو ما را  

هر چند كه خوبان همه در راه تو خاك اند     

بگذار كه در روی تو بینیم خدا را

حیف است كه بر خاك نهی آن كف پا را

ساقی بیا كه یار ز رخ پرده بر گرفت

بار غمی كه خاطر ما خسته كرده بود

كار چراغ خلوتیان باز در گرفت

عیسی دمی خدا بفرستاد و بر گرفت

ترسم كه ز حسرت وصالت میرم

هرچند كه باشم به خیالت زنده

محروم ز دولت وصالت میرم

می ترسم از آن كه در خیالت میرم

هر سرو قد كه بر مه و خور حسن می فروخت

زین قصه هفت گنبد افلاك پر صداست

چون تو بر آمدی پی كار دگر گرفت

كوته نظر ببین كه سخن مختصر گرفت

سرو قدت جلوه كرد قدر صنوبر شكست

هندوی دربان تو چوب سیاست به قهر

لعل لبت خنده زد قیمت شكر شكست

از كف خاقان گرفت بر سر قیصر شكست

دیشب همه شب در برم آن سلسله مو بود  

مه دلكش و گل نغز و هوا غالیه بو بود  

آن دم كه چمن بود پر از نغمۀ بلبل 

آن گل كه سرا پا همه رنگ و همه بو بود  

او از می و من از می عشقش شده از دست   

لب بسته و در سینه بسی راز مگو بود  

هم صحبت من او شد و هم صحبت او من   

دامان چمن پر گل و در دامن گلزار 

روح من و عشق من و آمال من او بود   

من بودم و او بود

من بودم و او بود

من بودم و آن گل

من بودم و او بود

او سرخوش و من مست

من بودم و او بود

در ساحت گلشن

من بودم و دلدار

من بودم و او بود