گلهای رنگارنگ ۴۹۲

خوشا مهتاب را در آب دیدن

به آرامی به بالین ات نشستن

تو  را  در  پرتو  مهتاب  دیدن

به بیداری تورا در خواب دیدن

جز قطره ای كه ریزد از چشم روشن من

سوز دل و غم جان این هر دو آشكار است

جای تو كس نگیرد یك دم به دامن من

از بی فروغی چشم وز كاهش  تن من

ای دل درون سینه سوزان چه می كنی

آه  ای  غزال  وحشی  دیر  آشنای من

در شعله های عشق فروزان چه می كنی

با آشنای بی  سرو  سامان  چه  می كنی

ما هم شكسته  خاطر و دیوانه بوده ایم

ما هم به روزگار جوانی به شور عشق

ای  عاقلان  به  لذت    دیوانگی   قسم

ما هم شكسته خاطر و دیوانه بوده ایم

ما هم  اسیر  طُرّۀ  جانانه  بوده ایم

عبرت  فزای مردم  فرزانه بوده ایم

ما نیز دل شكسته و دیوانه بوده ایم

ما  هم  اسیر  طرّۀ  جانانه  بوده ایم

جز قطره ای كه ریزد  از چشم  روشن من               

سوز دل و غم جان این هر دو آشكار است    

جای تو كس  نگیرد یك دم به دامن من

از  بی فروغی  چشم وز كاهش تن من

به من آن روز  بخشید ند  عمر جاودانی را        

شبی  ای  مایۀ  امید  شمع  محفل  من  شو               

از آن  رو  شمع از سوز دل پروانه آگه  شد              

كه   نوشیدم  ز جام  عشق  آب   زندگانی را

كه  تا  پروانه از من یاد گیرد جان فشانی را

كه گوش  عشق  می داند  زبان بی زبانی را

تا  توانی  ناتوانان  را  به  چشم  كم  مبین

ای دل اندر بزم او پر زاری از حد می بری     

یاری  یك  رشته  جمعیت  دهد گل دسته را

یاد گیر   ازشمع   آنجا   گریۀ آهسته  را