گلهای رنگارنگ ۴۹۵

به بهار می طلب كن منشین به كار دیگر

بشمر غنیمت ارزان كه رسی به روزگاری  

كه بسی امید باید كه رسد بهار دیگر

كه خطا بود نشستن پی روزگار دیگر

نمی دانم نمی خواهم بدانم كه ساز كهنۀ عشقم شكسته    

خانۀ عشق من اكنون بی تو رنگ غم گرفته 

من تو را هر نیمه شب محزون و خاموش

همچو یك دیوانۀ غمگین به یادت 

تا به چشم خویش دیدم هرچه بود از هم گسسته  

دل مگو با من كه او دیوانه ای بود   

نمی خواهم بدانم در نگاهم غروب غربت صحرا نشسته

محفل پر شور من از دوری ات ماتم گرفته

با دو چشم مات و غمگین جستجو كردم

كوچه های آشنا را زیر و رو كردم

سایۀ سرد جدایی در میان ما نشسته

در میان سینه ام بیگانه ای بود

من ز دست تو چنین افسانه گشتم    

خسته ام دیوانه دل زین بی قراری

از همه خلق جهان بیگانه گشتم

من ندارم طاقت دیوانه داری

شكسته خاطر و آزرده جان و خسته تنم 

بلای جان من این عقل مصلحت بین است  

چو شمع آتش سوزان درون جان دارم  

كسی مباد چنین زار و مبتلا كه منم

بیار باده كه غافل كند ز خویشتنم

ببین به روشنی فكر و گرمی سخنم

در شعلۀ آن شمع كه افروخته بودم                        

نقشی ز وفا نیست در این مرحله یارب                    

افسوس كه روشنگر بزم دگران شد                       

آن كو به تمنای تو رسوای جهان گشت  

یك رنگی و تسلیم و صفا را همه ای عشق                  

ای کاش كه پروانه صفت سوخته بودم

من درس وفا را ز كه آموخته بودم

شمعی كه ز سوز جگر افروخته بودم

ای آفت هستی من دل سوخته بودم

در سینه به سودای تو اندوخته بودم

از این دل داد من بستان خدایا                              

به تاری گردنش را بسته زلفت                           

ز دستش تا به كی گویم خدا دل

فقیر و عاجز و بی دست و پا دل

نمی دانم نمی خواهم بدانم كه ساز كهنۀ عشقم شكسته 

خانۀ عشق من اكنون بی تو رنگ غم گرفته  

من تو را هر نیمه شب محزون و خاموش

همچو یك دیوانۀ غمگین به یادت 

تا به چشم خویش دیدم هرچه بود از هم گسسته

دل مگو با من كه او دیوانه ای بود  

نمی خواهم بدانم در نگاهم غروب غربت صحرا نشسته

محفل پر شور من از دوری ات ماتم گرفته

با دو چشم مات و غمگین جستجو كردم

كوچه های آشنا را زیر و رو كردم

سایۀ سرد جدایی در میان ما نشسته

در میان سینه ام بیگانه ای بود

من ز دست تو چنین افسانه گشتم    

خسته ام دیوانه دل زین بی قراری

از همه خلق جهان بیگانه گشتم

من ندارم طاقت دیوانه داری