گلهای رنگارنگ ۵۲۷

در این ناكامی و حسرت ندارم شكوه ای از كس 

نشان من اگر جویی ز كوی می فروشان جو 

كه هرچه دارم از بخت سیاه خویشتن دارم

كه هرجا باده و جامی است من آنجا وطن دارم

برخیز و مخور غم جهان گذران                           

در طبع جهان اگر وفایی بودی                            

بنشین و دمی به شادمانی گذران

نوبت به تو خود نیامدی از دگران

بر خیز و بیا بتا برای دل ما                                

یك كوزۀ می بیار تا نوش كنیم                            

حل كن به جمال خویشتن مشكل ما

زان پیش كه كوزه ها كنند از گل ما

نگار من تویی و یار غمگسار تویی                        

جدا شدی ز كنار من و چنان دانم               

مباد عمر من و روزگار من بی تو                        

وگر بهار نباشد مرا بهار تویی

كه شب گرفته مرا تنگ در كنار تویی

كه شادی و طرب و عمر و روزگار تویی

دیری است تا به دیر مغان جا گرفته ایم   

از كار این جهان گره ای باز نمی شود 

خون می خوریم و شادی هر بزم و محفلیم  

ما را ز حادثات جهان هیچ بیم نیست 

جا در كنار مردم دانا گرفته ایم

زان روی دل ز كار جهان وا گرفته ایم

این درس را ز ساغر و مینا گرفته ایم

اندر پناه لطف تو ماًوا گرفته ایم

گرچه در ظاهر بود لطفی تو را با من ولی               

كی رود یاد تو از خاطر كه در وصل و فراق            

از تو چون من عاشقی را انتظاری دیگر است

از تو در هر گوشۀ دل یادگاری دیگر است

برخیز و مخور غم جهان گذران                           

در طبع جهان اگر وفایی بودی

بنشین و دمی به شادمانی گذران

نوبت به تو خود نیامدی از دگران

بر خیز و بیا بتا برای دل ما                                

یك كوزۀ می بیار تا نوش كنیم   

بنشین و دمی به شادمانی گذران

نوبت به تو خود نیامدی از دگران