گلهای رنگارنگ ۵۲۸

وقت آن است كه مستان طرب از سرگیرند  

راویان هر نفسی تهنیتی نو گویند 

طرّۀ شب ز رخ روز به می برگیرند

مطربان هر كرتی پردۀ دیگر گیرند

به معالجت چه حاجت دل دردمند ما را                    

نه به كوی بینوایان گذری كنی به احسان                   

كه مریض درد عشقت نكند طلب دوا را

نه به حال دردمندان نظری كنی خدا را

از كوی تو دل گم نكند خانۀ خود را                        

مستیم و ره كوی تو نادیده سپاریم               

دیوانه شناسد ره كاشانۀ خود را

با آن كه ندانیم ره خانه خود را

مكن از برم جدایی مرو از كنارم امشب                   

كه دهی صلای رفتن كه نمانده پای رفتن                  

كه نمی شكیبد از تو دل بی قرارم امشب

كه كنی هوای رفتن كه نمی گذارم امشب

ای هم نفسان محفل ما             

ای بی خبران ز درد و آهم                    

من گم شده ام مرا مجویید                      

از پای فتاده ام چه تدبیر                        

رفتید ولی نه از دل ما

خیزید و رها كنید راهم

با گمشدگان سخن مگویید

ای دوست بیا و دست من گیر

شور بلبل می دهد یاد از قدح نوشی مرا       

نالۀ مرغ چمن گم كرده خوش آهنگ نیست    

نكهت گل می كند تكلیف بیهوشی مرا

واگذارید ای نوا سنجان به خاموشی مرا

بیا یك دم كنار من

ببین تو حال زار من