گلهای رنگارنگ ۵۳۴

كلیمی كه چرخ فلك طور اوست

شبی بر نشست از فلك برگذشت

بلند  آسمان  پیش  قَدرَت  خجل

ندانم  كدامین  سخن     گویمت

همه   نورها    پرتو   نور اوست

به تمكین و جاه از ملك در گذشت

تو مخلوق  و آدم  هنوز آب و گل

كه  بالاتری  ز  آنچه   من گویمت

از هرچه می رود سخن دوست خوش تر است

هرگز  وجود   حاضر  و غایب  شنیده ای

ابنای   روزگار  به  صحرا روند  و  باغ

پیغام  آشنا    نفس   روح    پرور است

من در میان جمع و دلم جای دیگر  است

صحرا و باغ زنده  دلان كوی دلبر  است

بوی  بهشت  می گذرد  یا  نسیم  دوست

صورت  ز چشم  غایب  و اخلاق در نظر

ای  باد  بوستان  مگرت  نافه  در میان

گفتیم  عشق   را  به   صبوری   دوا كنیم

یا  كاروان  صبح  كه  گیتی  منور است

دیدار  در  حجاب  و  معانی  برابر است

وی  مرغ  آشنا  مگرت نامه در پر است

هر روز عشق  بیشتر و صبر كمتر است

چه نام است این كه پیش اهل بینش

چه  جوهر بود آن  سرچشمۀ   نور

به   مهر  او   منوّر    خانۀ   خاك

شده    نقش       نگین     آفرینش

كه بودش سایه از همسایگی  دور

به   نام   او    مزیّن   لوح  افلاك

ابر آمد و باز بر سر سبزه  گریست

این سبزه كه امروز تماشاگه ماست

بی بادۀ گلرنگ نمی باید زیست

تا سبزۀ خاك ما تماشاگه كیست

روزی است خوش و هوا نه گرم است و نه سرد

ای  دل  چو  زمانه   می كند  غمناكت

بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند 

ناگه   برود   ز   تن   روان  پاكت

زان پیش كه سبزه بر دمد از خاكت

چون  عهده  نمی شود  كسی  فردا  را

می  نوش به نور ماه ای ماه  كه  ماه

حالی  خوش  دار تو این  دل  شیدا را*

بسیار بتابد و نیابد ما را