برگ سبز ۱۳۹

این تماشا چو بنگری گویی                           

لیس فی الدار غیره دیار

آشكارا نهان كنم تا چند ؟                  

گر چه من دور مانده ام زبرت                      

آن چنان در دلی كه پنداری               

دوست می دارمت به بانگ بلند

با خیال تو كرده ام پیوند

ناظرم در تو دایم ای دلبند

رنجها برده فراوان هنر آموخته ام                   

نی خطا گفتم  جز عشق ندارم هنری                    

شیوۀ رهروی و پیشۀ آزادی را                      

نظری دوست به حالم زعنایت فرمود                       

وز همه عشق تو را خوبتر آموخته ام

در همه عمر همین یك هنر آموخته ام

از رفیقی دو سه بی پا و سر آموخته ام

آنچه آموخته ام زان نظر آموخته ام

تنها تویی ، تنها تویی  در خلوت تنهاییم             

ای یار بی همتای من سرمایۀ سودای من                  

تنها تو می خواهی مرا با این همه رسواییم

گر بی تو مانم وای من ، وای از دل سوداییم

گر چه میان آتشم  با یاد روی تو خوشم                        

دانی كه دلدارم تویی  دانم خریدارم تویی                      

ازغم قدح ها می كشم وه زین قدح پیماییم

یارم تویی ، یارم تویی ، شادی از این شیداییم

تنها تویی ، تنها تویی در خلوت تنهاییم                        

گر چه میان آتشم  وه زین قدح پیماییم              

ای یار بی همتای من سرمایۀ سودای من                    

دانی كه دلدارم تویی دانم خریدارم تویی                       

تنها تو می خواهی مرا با این همه رسواییم

ازغم قدح ها می كشم با یاد روی تو خوشم

گر بی تو مانم وای من وای از دل سوداییم

یارم تویی ، یارم تویی ، شادی از این شیداییم