برگ سبز ۱۴۰

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چوبنگری گویی

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار  

ما مست و خراب از می جانانة عشقیم 

ما را چه غم از سوزش پنهانی خویش است

مدهوش به یك جرعة پیمانة عشقیم

از شعله چه ترسیم كه پروانة عشقیم

منم و دلی كه دائم به دو دست دارم او را 

نشناسد ار كس این دل، ز سپردنش چه حاصل  

اگرش نگاه داری به تو می‌سپارم او را

به كسی چرا دهم دل كه زبون شمارد او را

جان من از جان گذشتن كار مشتاقان بود

جان من جانا تویی، من نگذرم از جان خویش 

لیك چون جانم تویی بر من نه این آسان بود

گر چه اول شرط اندر عشق تَركِ جان بود

ز اشتیاق تو جانم به لب رسید كجایی 

نگفتی‌ام كه بیایم چو جان تو به لب آید  

منم كنون و یكی جان بیا كه بر تو فشانم جدا  

چه خوش بود كه زمانی نظر كنی به دل من  

مرا ز لطف خود ای دوست ناامید مگردان     

چه باشد ار رُخ خوبت بدین شكسته نمایی

ز هجر جان من اینك به لب رسید كجایی

مشو ز من این دم كه نیست وقت جدایی

دلم ز غم برهانی، مرا ز غم برهایی

كه امیدوار به كوی تو آمدم به گدایی