یک شاخه گل ۱۹۴

      
دکلمه: روشنک         
 

دیشب ربود خواب زچشمم خیال او          

آمد به خاطرم همه قول و قرارها            

افتاد چشم من به سپهر و ستارگان             

ناهید آن ستاره رخشنده سپهر               

می‌خواند دوش زهره به گوش دل این پیام           

آتش فکند بر دل و جانم ملال او

آن روی دلپذیر و بهشتی جمال او

بودند آیتی زخدایی جلال او

می خواند بر صحیفه دل از کمال او

بهتر بود تو را زحقیقت خیال او

  
      طلعت (غزل)
       
  این چامه دلپذیر که حاکی از وسعت تخیل سراینده و پرواز دل وی بسوی ستارگان است، از شاعره ایست معاصر که طلعت تخلص می‌کند. طلعت از طرفداران رعایت ضروری قواعد عروضی است و براین عقیده است که شعر با اندیشه‌ها و تشبیهات نوین و ارسال المثل‌های تازه وقتی زیباست که در غالب عروضی باشد.  
       
 

دوستت دارم به جان، ای جان به جان دوستی      

عالمی زیبا و روح افزا، جهان آرزوست           

خفته اندر چشم دل راز نهان دوستی

چون جهان آرزو باشد جهان دوستی

  
      طلعت (غزل)
       
 

مارا به غیرعشق هوایی به دل که نیست           

ما را بهشت و کعبه بود خاک راه دوست          

ازنیشخند سرنوشت مدعی به چیست

حاجت به طی مرحله و زاد و توش نیست

  
      طلعت (غزل)
       
ترانه: مرضیه     
  دارم دلی خونین      دارم دلی دلی خونین           بی لاله رویی  
       
  افتاده چون اشکم       ز خاک کویی               برخاک کویی  
       
  جویی ز خون رانم         جویی ز خون رانم       از دیده بی او  
       
  چون لاله‌ای بی‌نم          بر طرف جویی          برطرف جویی  
       
  خیزد از جگر ناله من       دور از آتش لاله من         زنو بهاران  
       
  دور از آن مه غنچه دهن    روز و شب بود دیده من      ستاره باران  
       
  فتادم از پا            به ناتوانی           چون سایه در کوی او  
       
  صبا پیامی          به مهربانی             از من ببر سوی او  
       
   

کاتشین عذار تو ای گل برده صبر و هوشم

جان و دل بر آتش ولیکن لاله‌سان خموشم

  
      رهی معیری (ترانه)
       
  پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد    
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       

Back to programme page