گلهای رنگارنگ ۱۸۱

ای زندگی تن و روانم همه تو           

توهستی من شدی ازآنی همه من            

جانی و دلی ای دل و جانم همه تو

من نیست شدم درتوازآنم همه تو 

دل درگره زلف توبستیم دگربار   

جان دوجهان پُرزمِی عشق تودیدیم 

شاید که دگرنعرۀ مستانه برآریم 

با عشق تو ما راه خرابات گرفتیم 

وزهردوجهان مِهرگسستیم دگربار

خوردیم مِی و جام شکستیم دگربار

کزجام مِی عشق تو مستیم دگربار

ازصومعه و زهد برفتیم دگربار

وقت آن شد که زمیخانه درآیم سَرمست              

کف زنان دست فشان ازدوجهان بردوجهان           

جام که دردست نگاراست چه شیرین وچه تلخ          

به دلی زخم مزن وربزنی رحم میار                    

لب ساغربه لب وطرّۀ ساقی دردست

پرده بردارم ومِی فکنم هرچه که هست 

جاکه درمجلس یاراست چه بالا وچه پست

که چوبشکست زهم شیشه نشاید پیوست 

غیر از دلی در این جهان چه دارم  

شتابان افتادم به دامان هستی 

جز خار غم در آشیان چه دارم

چو قطره اشکی در گریبان هستی

ای زندگی پایانت کو 

دَرد تو را ای روزگار 

از این گشت دوران  

بی پا و سَر سامانت کو

دیدم ولی درمانت کو 

زجز رنج و حرمان

ای غم زتو گر پروا نکنم            

عاشق شده ام حاشا نکنم              

دیگر از جانم چه می خواهی           

نجویم غمخواری نبینم دمسازی                

چه کنم چه کنم چه کنم

چه کنم چه کنم چه کنم

چه می خواهی داند چه می خواهی 

ندیدم دلجویی ندارم همرازی 

روزی آخر رُخت از پرده عیان خواهم کرد 

دست درسلسلۀ خَم به خَمت خواهم زد 

خلق رادرتو به حیرت نگران خواهم کرد

هرچه خواهد دل دیوانه چنان خواهم کرد

مرا برکش سوی میخانه 

که ازحال مستی خبردارم 

اگرباشم ازتو دیوانه 

به کس مگو مگو حدیث این سبو 

زدَردت درمانم تو راهمچون جانم 

شرابم دِه یک دو پیمانه 

اگرگیرم ازتو پیمانه 

زکام توتا سحرمانم

تا بنوشندم تا بنوشندم 

مراخواهی ازجان من این  ؟ 

مگو هستم مگو هستم 

به کس مگو مگو حدیث این سبو 

چنان جان از تو بگسستم 

تا بنوشندم تا بنوشندم

طاعت از دست نیاید گنهی باید کرد 

روشنان فلکی را اثری درما نیست 

در دل دوست به هرحیله رهی باید کرد

حذرازگردش چشم سیهی باید کرد