برگ سبز ۱۶۸

      
گوینده: روشنک        
 

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چوبنگری گویی

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار  

  
      منسوب به عطار (قصیده)
       
دکلمه: روشنک      
 

تا سر به پای آن بت رعنا گذاشتیم  

شب رفت و شكوه‌های دلم ناشنیده ماند 

بر آستان اهل نظر جا گرفته‌ایم  

جز خارِ خار عشق كه در دل خلیده است  

در وصف آن غزال، غزل‌های آبدار  

پا بر فراز طارم اعلا گذاشتیم

این آرزو به وعدة فردا گذاشتیم

تا دست رد به سینة دنیا گذاشتیم

هر گل كه داشت خار تمنا گذاشتیم

مجنون صفت، به سینة صحرا گذاشتیم

  
      خلیل‌ الله خلیلی افغانی (غزل)
       
دکلمه: روشنک      
 

دیشب هوسی دل غمینم بگرفت

گفتم بروم از پی دل تا آنجا  

اندیشة یار نازننیم بگرفت

اشكم بدوید و آستینم بگرفت

  
      کمال‌الدین اسماعیل (دوبیتی)
       
آواز: ایرج      
 

چون زلف توام جانا در عین پریشانی

من خاكم و من گردم من اشكم و من دردم  

خواهم كه تو را در بر بنشانم و بنشینم 

از آتش سودایت دارم من و دارد دل   

چون باد سحرگاهم در بی‌سر و سامانی

تو مهری و تو نوری، تو عشقی و تو جانی

تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

داغی که نمی‌بینی، دردی که نمی‌دانی

  
      رهی معیری (غزل)
دکلمه: روشنک      
  زیبد كه ز درگاهت نومید نگردد باز آن‌كس كه به امیدی بر خاك درت افتد  
      عراقی (غزل)
گوینده: روشنک      
  این هم برگ سبزی بود تحفة درویش، علی نگه‌دار شما.  
       

Back to programme page