برگ سبز ۱۷۵

این تماشا چو بنگری گویی 

به تجلیست از در و دیوار

لیس فی الدار غیره دیار 

دکلمه

صورتگرنقاشم هرلحظه بُتی سازم

صد نقش برانگیزم با روح درآمیزم

هرخون که زمن روید باخاک تومی گوید

وانگه همه بُتها را درپیش توبُگدازم

چون نقش تورا بینم درآتشش اندازم

بامِهرتو همرنگم با عشق تو هنبازم

مولانا (غزل)

دکلمه

گفتی که دریغ ازتوغمِ خویش ندارم

جایی که بُود کوته ازآن دست حوادث

برگریۀ من شب همه شب می خندید

می گفت: نه و به زیرلب می خندید

صباحی بیدگُلی (رباعی)

دکلمه

مرحبا ای پیک مشتاقان بگو پیغام دوست

واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس

میل من سوی وصال وقصداوسوی فراق

گردهد دستم کِشم در دیده همچو طوطیا

تا کنم جان ازسَررغبت فدای نام دوست

طوطی طبعم زشوق شکّروبادام دوست

تَرک کام خودگرفتم تا برآید کام دوست 

خاک راهی کان مشرّف گرددازاقدام دوست

حافظ (غزل)

فاخته ای (آواز)

یار بی پرده کمربست به رسوایی ما

قامت افراخته می رفت و به شوخی می گفت

حالیا مست و خرابیم زکیفیت عشق

نقد دنیا به بهای لب ساقی دادیم

ما تماشایی او خلق تماشایی ما 

که بُتی چهره نیفروخت به زیبایی ما

پس ازاین تا چه رسد برسَرسودایی ما

تا کجا صرف شود مایۀ عقبایی ما 

فروغی بسطامی (غزل)

دکلمه

زیبد که زدرگاهت نومید نگردد باز

آن کس که به امیدی برخاک دَرت افتد

این هم برگ سبزی بود تحفۀ درویش؛ علی نگهدار شما.