برگ سبز ۱۸۱

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چوبنگری گویی

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار  

در كنج محنت این دل دیوانه خوش‌تر است  

ای پند گو خموش كه در گوش جان من 

ساقی من اختیار ندارم ز بیخودی 

شرم و ادب نه شیوة شوخی و دلبری است 

تا كی درون پرده كشیدن شراب عشق 

دیوانه را مقام به ویرانه خوش‌تر است

یك نالة حزین ز صد افسانه خوش‌تر است

در دست اختیار تو پیمانه خوش‌تر است

در نرگس تو شیوة مستانه خوش‌تر است

این گیر و دار بر در میخانه خوش‌تر است

دلم كه سوخت سپند مه جمال تو باد   

تمام صورت اهل دردمندان را 

ز دفتر دل عشاق چون گشایی فال 

چراغ دیدة شب زنده‌دار من یا رب  

بلای جان فغانی و آفت نظرش   

اسیر سلسله و دام زلف و خال تو باد

مدام جلوه در آیینة جمال تو باد

نوای زمزمة شوق حسب حال تو باد

ز نور شمع طربخانة وصال تو باد

كرشمة خم ابروی چون هلال تو باد

مو آن مستم كه پا از سر نذونم

دلارامی كز او گیرد دل آرام  

سر و پایی به جز دلبر نذونم

به غیر از ساقی كوثر نذونم

خوشا آنان كه از پا سر نذونند   

كُنشت و كعبه و بتخانه و دیر  

میون شعله خشك و تر نذونند

سرایی خالی از دلبر نذونند

ز بوی زلف تو مفتونم ای گل  

من عاشق ز عشقت بی‌قرارم 

به رنگ و بوی تو دلخونم ای گل

تو چون لیلی و من مجنونم ای گل

به روی دلبری گر مایلستم   

خدا را ساربان آهسته می‌ران 

مكن منعم گرفتار دلستم

كه مو واماندة این قافلستم

به دریای غمت دل غوطه ور بی 

به چشمم قطره‌های اشك خونین 

مرا داغ فراغت بر جگر بی

تو گویی لالة باغ نظر بی