برگ سبز ۱۸۷

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چوبنگری گویی

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار  

آسوده دلا حال دل زار چه دانی  

شب تا به سحر خفته به خلوتگه نازیم  

هرگز نخلیده به كف پای تو خاری 

ای فاخته پروازكنان بر سر سرویم

جان تو و جام می و بیهوشی و مستی 

ای فاخته پروازكنان بر سر سرویم 

خونخواری عشاق جگرخوار چه دانی

بی‌خوابی این دیدة بیدار چه دانی

آزردگی سینة افكار چه دانی

درد دل مرغان گرقتار چه دانی

راه و روش مردم هشیار چه دانی

درد دل مرغان گرقتار چه دانی

چندان كه جهد كردم با زهد و پارسایی   

بگشا گره ز كارم كاندر جهان نیاید  

كشتی نشستگان را چون بخت واژگون شد 

دی پیر می فروشم گفت از سر نصیحت

دل را ز دام زلفت ممكن نشد رهایی

جز عقده‌های زلفت از كس گره‌گشایی

گشتند غرق دریا از لاف ناخدایی

تا در دل خدایی بگذر ز ده خدایی

امروز دلا از دوش آشفته‌ترت بینم 

گویا شده‌ای عاشق، ای دل كه بدین‌گونه  

سوزم به حضور جمع پروانه صفت از رشك

امروز دلا از دوش آشفته‌ترت بینم 

جز مستی می در سر شور دگرت بینم

خوناب جگر جاری، از چشم ترت بینم

چون شمع به بزم غیر گر جلوه‌گرت بینم

جز مستی می در سر شور دگرت بینم