برگ سبز ۲۲۰

از كوي مغان نيم شبي نالة ني خاست 

من كعبه و بتخانه نمي‌دانم و دانم  

زاهد به خرابات مغان آمد و مي خاست

هر جا كه تويي قبلة ارباب دل آنجاست

گو خلق بدانند كه من عاشق و مستم

گر دشمنم ايذا كند و دوست ملامت 

اي ساقي از آن پيش كه مستم كني از مي   

شب‌ها گذرد بر من از انديشة رويت   

آوازه درست است كه من توبه شكستم

من فارغم از هر چه بگويند كه هستم

من خود ز نظر در قد و بالاي تو مستم

تا روز نه من خفته نه همسايه ز دستم

از كوي مغان نيم شبي نالة ني خاست  

من كعبه و بتخانه نمي‌دانم و دانم  

بسيار مشو غره بدين حُسن دلاويز

جمعيت حسني كه سر زلف تو دارد 

زاهد به خرابات مغان آمد و مي خاست

هر جا كه تويي قبلة ارباب دل آنجاست

كاين حُسنِ دلاويزِ تو را عشق من آراست

از جانب دل‌هاي پراكندة شيداست

از كوي مغان نيم شبي نالة ني خاست

من كعبه و بتخانه نمي‌دانم و دانم 

بسيار مشو غره بدين حُسن دلاويز  

جمعيت حسني كه سر زلف تو دارد

زاهد به خرابات مغان آمد و مي خاست

هر جا كه تويي قبلة ارباب دل آنجاست

كاين حُسنِ دلاويزِ تو را عشق من آراست

از جانب دل‌هاي پراكندة شيداست