برگ سبز ۲۲۹

از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت 

اكنون ز منش هیچ نمی‌آید یاد 

بگذاشت مرا و راه كوی تو گرفت

بوی تو گرفته بود و خوی تو گرفت

با زلف بتی به بند و بست آمده‌ایم  

از كعبه خداپرست آیند همه

آزاد ز قید هر چه هست آمده‌ایم

جز ما كه ز كعبه بت‌پرست آمده‌ایم

رویت كه ز باده لاله می‌روید از او

دستی كه پیاله‌ای ز دست تو گرفت

از تاب شراب ژاله می‌روید از او

چون خاك شود پیاله می‌روید از او

منم كه شهرة شهرم به عشق ورزیدن

وفا كنیم و ملامت كشیم و خوش باشیم  

به پیرِ میكده گفتم كه چیست راه نجات 

به می پرستی از آن نقش خود بر آب زدم 

عِنان به میكده خواهیم تافت زین مجلس  

ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب 

مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ  

منم كه دیده نیالوده‌ام به بد دیدن

كه در طریقتِ ما كافری است رنجیدن

بخواست جام می و گفت راز پوشیدن

كه تا خراب كنم نقش خود پرستیدن

كه وعظِ بی‌عملان واجب است نشنیدن

که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن

که دست زهدفروشان خطاست بوسیدن

چون ماه عید گوشة ابرو نمود و رفت

یارب نگیریش به مكافات كان نگار 

شوقم به آن اشارة ابرو فزود و رفت

گه ز ناصبوری عشاق بود و رفت