برگ سبز ۲۳۰

ز سوز عشق من جانت بسوزد  

چه داری آتشی در زیر دامان 

همه پیدا و پنهانت بسوزد

كز آن آتش گریبانت بسوزد

ای گنج روان در دل ویران كنمت جای 

افسانة عشق تو شدم آه و دریغا 

شاید كه مگر گنج به ویرانه بماند

ترسم كه نمانم من و افسانه بماند

بُوَد نسیم گُلم آه عاشقانة خویش 

كبوتری ننشیند بر این قفس تا من 

گُلم خیال تو و بلبلم ترانة خویش

نشانه‌ای بفرستم به آشیانة خویش

مرا مسوز كه نازت ز كبریا افتد

لباس فقر به زاری نصیب هر كس نیست 

دلم ز همرهی اشك وا نمی‌ماند

تلافی ار نكند روزگار عقده‌گشاست

به غیر دیده كه از گریه، آب و تابش رفت

چو خس تمام شود شعله هم ز پا افتد

خوشا تنی كه بر آن نقش بوریا افتد

نه آتشی است كه از كاروان جدا افتد

گره ز هر چه گشاید به كار ما افتد

كه دیده ز آب روان خانه از صفا افتد

وقتی ز بار هستی چیزی بجا نماند 

در راه بی‌ثباتی شادی و غم رفیقند 

صبر و خرد به یك دل با شوق او نگنجد 

كز تو به ره نشانی از نقش پا نماند

بر سر گلی نپاید خاری به پا نماند

چون سیل میهمان شد كس در سرا نماند

هرگز به گل لاله عذاری نرسیدیم 

آن روز كه كار همه می‌ساخت خداوند 

چون بلبل مستی به بهاری نرسیدیم

ما دیر رسیدیم و به كاری نرسیدیم

از یك نگهت ز دست رفتم 

ایمان به كرشمة تو دادم   

رفتم ز جهان و مست رفتم

وز كوی تو بت‌پرست رفتم