برگ سبز ۲۴۸

 گوینده (روشنک)

ما به دل شادیم از باغ و بهار ما مپرس

در جهان عشق زادیم از دیار ما مپرس

بخت ما آئینه ی رخساره ی معشوق ماست

حسن روی او نگر ، از روزگار ما مپرس

دوش در یك بزم با او تا سحر می خورده ییم

نرگس مخمور او بین از خمار ما مپرس

چشم گریان آوریم و جان پر حسرت بریم

دیگر از آغاز و از انجام كار ما مپرس

قصه ی ما را "نظیری" نیست هرگز انتها

بحر بی پایان عشقیم از كنار ما مپرس

خوبرویان جفا پیشه وفا نیز كنند

به كسان درد فرستند و دوا نیز كنند

نظری كن به من خسته كه ارباب كرم

به ضعیفان نظر از بحر خدا نیز كنند

گر كند میل به خوبان دل من عیب مكن

این گناهیست كه در شهر شما نیز كنند

سعدیا گر نكند یاد تو آن ماه مرنج

ما كه باشیم كه اندیشه ما نیز كنند

سعدی (غزل)

آواز (شجریان) 

شهریست پُر حریفان از هر طرف نگاری

یاران صلای عشق است ، گر می كنید كاری

 چشم فلك ندیده زین خوبتر حریفی

 در دام كس نیفتد زین خوبتر شكاری

 می بیغش است بشتاب ، وقتی خوش است دریاب

 سالِ دگر كه دارد ، امید نو بهاری

 ای روی خوبت از گل ، صد بار نازنین تر

 یارب كه ره نیابد ، بر دامن تو خاری

 هر تار موی حافظ در دستِ تركِ شوخیست

 مشكل توان نشستن در این چنین دیاری

حافظ (غزل)

 گوینده (روشنک) :

 چشم گریان آوریم و جان پُر حسرت بریم

 دیگر از آغاز و انجام كار ما مپرس

قصه ی ما را "نظیری" نیست هرگز انتها

بحر بی پایان عشقیم از كنار ما مپرس

نظیری نیشابوری (غزل)