برگ سبز ۲۵۱

گر نه از خاك درت باد صبا می‌آید  

ای جگر سوختگان عهد کهن تازه كنید 

صبحدم مشك‌فشان پس ز كجا می‌آید

كه گلی تازه به دلداری ما می‌آید

گیرم كه شادمان نكنی هر نفس مرا   

ای سخره دلبران زمان ز نیکویی  

هر ساعتم به رنگ دگر مبتلا مكن

همچو زمانه با من مسكین جفا مكن

دلبرم رخ گشاده می‌آید  

ای عجب چشم اوست مست و خراب    

تاب در زلف داده می‌آید

وز لبش بوی باده می‌آید

گه گوشه آبادی و گه كوی خرابی   

جایی نه كه گیرد دل دیوانه قراری  

آسوده كسی كو دل دیوانه ندارد

ویران شود آن شهر كه ویرانه ندارد

هوا خواه توام جانا و می‌دانم كه می‌دانی 

ملالت‌گو چه دریابد میان عاشق و معشوق 

كه هم نادیده می‌دانی و هم ننوشته می‌خوانی

نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

یكی درد و یكی هجران پسندد 

من از درمان و درد و وصل و هجران 

یكی وصل و یكی هجران پسندد

پسندم آنچه را جانان پسندد

بیفشان زلف و صوفی را به بازی و به رقص آور 

چراغ افروز چشم ما نسیم زلف خوبان است 

كه از هر رقعة دلقش، هزاران بت بیفشانی

مباد این جمع را یارب، غم از بادِ پریشانی

دلبرم دلگشاده می‌آید   

ای عجب چشم اوست مست و خراب  

تاب در زلف داده می‌آید

وز لبش بوی باده می‌آید