برگ سبز ۲۵۶

گوینده (روشنک) 

گه دلم از عشقٍ بتان گه جگرم می سوزد

عشق هر لحظه به داغ دگرم می سوزد

من که خود بی خبر و آتشٍ هجران در دل

وه که این شعله شبی بی خبرم می سوزد

حیرتی تونی (غزل)

بیا ای عشق و آتش زن دلٍ افسرده ی ما را

به نور خویش روشن کن چراغ مُرده ی ما را

شاعر ناشناس(غزل) 

نتوان به تو از بیم بلا مُزد نشستن

آواره شدن به که به این روز نشستن

هر کس به کسی همنفس و من نتوانم

پهلوی کسی زین دلٍ پُر سوز نشستن

شهیدی قمی (غزل)

نرگسٍ مست تو منظور نظر هاست هنوز

گل رخسار تو را وقت تماشاست هنوز

همچو اشکم زنظر گر چه فکندی صد بار

بر سر و چشمٍ جهان بینٍ منت جاست هنوز

شاعر ناشناس(غزل) 

آواز (گلپایگانی)

به غم زساقی زعشوه مطرب  به خنده ساغر به گریه مینا

صبا پیامی ز مهربانی ببر زمجنون بسوی لیلا

مشتاق اصفهانی (غزل)

 عمر آن بود که در صحبت دلدار گذاشت

 حیف و صد حیف که آن دولت بیدار گذشت

 آفتابی زد و ویرانه ی دل روشن کرد

لیک افسوس که زود از سرٍ دیوار گذشت

خیره شد چشم دل از جلوه ی مستانه ی او

تا زدم چشم به هم مهلت دیدار گذشت

آفرین باد به پروانه که مانند ما

خود به آتش زد و از هر به جز یار گذشت

عماد خرسانی (غزل)

به غم زساقی زعشوه مطرب  به خنده ساغر به گریه مینا

درین بیابان زناتوانی  فتادم از پا چنان که دانی

صبا پیامی ز مهربانی ببر زمجنون بسوی لیلا