برگ سبز ۲۹۶

گوینده ( روشنک) :

  هر شب من و دل تا سحر در گوشه ی ویرانه ها

  داریم از دیوانگی با یكدگر افسانه ها

اندر شمار بیدلان ، در حلقه ی بی حاصلان

نی در حساب عاقلان ، نی در خور فرزانه ها

از سینه برده كینه ها ، آیینه كرده سینه ها

دیده در آن آیینه ها ، عكس رخ جانانه ها

سنگ ملامت خورده ها ، از كودكان آزرده ها

دل زنده ها ، تن مرده ها ، فرزانه ها ، دیوانه ها

نی در پی اندیشه ها ، نی در خیالِ پیشه ها

چون شیر ها در بیشه ها ، چون مور ها در لانه ها

میرزا حبیب خراسانی (غزل)

آواز (عبدالوهاب شهیدی) :

گر ای طبیبِ دردِ من  از حالم آگاهی بیا

ور ای امید زندگی ، مرگم نمی خواهی بیا

آیینه رویا جز تو كس ناید به امدادِ نفس

دیگر تو می دانی و بس  خواهی برو خواهی بیا

بین جان از غم خسته ام ، وین دست از جان شسته ام

در چاره ی دردم مكن ، زین بیش كوتاهی بیا

احمد گلچین معانی

زاهد بودم ، ترانه گویم كردی

سر حلقه ی بزم و باده جویم كردی 

سجاده نشین با وقاری بودم

بازیچه  كوكانم كردی

احمد گلچین معانی

حرمانِ  رنج افزوده شد ، گلچین زغم فرسوده شد

گر ای طبیبِ دردِ من از حالم آگاهی بیا

احمد گلچین معانی