برگ سبز ۱۳

     
  
           
گوینده: روشنک        
 

چشم بگشا که جلوهٔ دلدار

این تماشا چو بنگری گویی

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهُ دیّار

  
 

 

 

 منسوب به عطار (قصیده)
گوینده: روشنک

زهستی جز تهی دستی چه مانده است

بتا غیر از دل بشكستهٔ ما         

به جز سردرد زان مستی چه مانده است  

ز مینایی كه بشكستی چه مانده است

  
      منسوب به اوحدی مراغی (دوبیتی)
آواز: ذبیحی      
  سرِ خوان وحدت آن دم كه به دل صلا زدم من  
    به سر تمام ملك و ملكوت پا زدم من  
  درِ دید غیر بستم بت خویشتم شكستم   
    زسبوی یار مستم كه می ولا زدم من  
  ز الست دل بلایی كه زدم به قول مطلق   
    به كتاب هستی كل رقم بلا زدم من  
  هله آنچه خواستم یافتم از دل خدابین   
    نه به ارض خویشتن را و نه بر سما زدم من  
  من و دل دو مست باقی دو نیازمند ساقی   
    دل مست بادهٔ فقر و می فنا زدم من  
  به خدای بستم از قدرت كائنات رستم   
    به دو دست چنگ در سلسلهٔ صفا زدم من  
    صفای اصفهانی (غزل)  
گوینده: روشنک      
 

جویندهٔ آن خاطر عاطر ماییم

در خاطر ما همه تویی لیك تو را

دیوانهٔ آن دو چشم ساحر ماییم

چیزی كه نمی‌رسد به خاطر ماییم

  
     

اثیرالدین اخسیکتی (رباعای)
گوینده: روشنک       
 

چون نكو می‌نگرم شمع تو پروانه تویی

حرم و دیر تویی كعبه و بتخانه تویی

راز شیرینی این عالم افسانه تویی

لب دلدار تویی طرهٔ جانانه تویی

  
     

عماد خراسانی (مسمط)
  گرچه از چشم بتی بی‌دل و دینم ای عشق هر چه بینم همه از چشم تو بینم ای عشق   
      عماد خراسانی (مسمط) 
گوینده: روشنک       
  زیبد كه ز درگاهت نومید نگردد باز آن‌كس كه به امیدی بر خاك درت افتد  
      عراقی (غزل)
       
       
       
  این هم برگ سبزی بود تحفهٔ درویش، علی نگه‌دار شما.  

Back to programme page