گلهای صحرایی ۳۰

دِلَم را بیخبر می بَری

كجا ای فِتنهگر میبری

بادِ شب از طُرّۀ زلف و دامن تو 

با غیرِ تو شكوۀ شبهای جدایی نگفتم

غمم را ببین، بیا نازنین

جان زِ تَنَم گر شد به دَر

نگه كن بر شب و روز من

بیا تا شوی چون چراغِ شبم

بیا تا ببینی صفای مرا

جان ز تنم گر شد به در

نگه كن بر شب و روز من

بیا تا شوی چون چراغِ شبم

بیا تا ببینی صفای مرا

جان ز تنم گر شد به در

كجا ای خیره سر میبَری

جان به دستَت سپردم

بنفشه و لاله بیارد به بَرِ من

افسانۀ عشق تو چون گنجی به كُنجی نهفتم

شود كلبهام چون بهشت برین

سودای تو دارم به سَر

حذر كن ز آه پرُ سوز من

بیا نام تو شد روان بر لبم

بیا تا نشانی لهیبِ تَبَم

سودای تو دارم به سر

حذر كن ز آه پُر سوز من

بیا نام تو شد روان بر لبم

بیا تا نشانی لهیبِ تبم

سودای تو دارم به سر

نگه كن بر شب و روز من

بیا تا شوی چون چراغِ شبم

بیا تا ببینی صفای مرا 

حذر كن ز آه پُر سوز من

بیا نام تو شد روان بر لبم

بیا تا نشانی لهیبِ تبم

گوینده: روشنك

گلهای صحرایی را همیشه رایحهای دلانگیز است.