گلهای صحرایی ۳۵

خوش آن ساعت كه دیدار تو وِینُم

نوِینه خرمی هرگز دل مو

كمند عنبرین تار تو وِینُم

مگر آن دم كه رخسار تو وِینُم

دو زلفونَت بُوَد تارِ ربابُم

ته كه با مو سر یاری نداری 

به صحرا بنگرُم صحرا ته وِینُم

 به هر جا بنگرُم كوه و در و دشت، 

چه میخواهی از این حالِ خرابُم

چرا هر نیمه شو آیی به خوابُم

به دریا بنگرم دریا ته وِینُم

نشان از قدّ رعنایِ ته وِینُم

نسیمی كز بُن آن كاكل آیو

چو شو گیرُم خیالت را در آغوش   

مرا خوشتر ز بوی سنبل آیو

سحر از بسترُم بوی گُل آیو

بی تِه گُلشن چو زندونه به چشمُم

بی تِه آرام و عمر و زندگانی

گلستون آذرستونه به چشمُم

همه خواب پریشونه به چشمُم

دو زلفونَت بُوَد تارِ ربابُم

ته كه با مو سر یاری نداری، نداری  

به صحرا بنگرُم صحرا ته وِینُم

 به هر جا بنگرُم كوه و در و دشت، 

نسیمی كز بُن آن كاكل آیو

چو شو گیرُم خیالت را در آغوش  

چه میخواهی از این حالِ خرابُم

چرا هر نیمه شو آیی به خوابُم

به دریا بنگرم دریا ته وِینُم

نشان از قدّ رعنایِ ته وِینُم

مرا خوشتر ز بوی سنبل آیو

سحر از بسترُم بوی گُل آیو

مو آن مستُم كه پا از سر نزونُم

دلارامی كز او گیرد دل آرام

سر و پایی بهجز دلبر نزونُم

به غیر از ساقی كوثر نزونُم

گلهای صحرایی را همیشه رایحهای دلانگیز است.