برگ سبز ۲۲

 

      
          
 گوینده: روشنک        
 

چشم بگشا كه جلوهٔ دلدار

این تماشا چو بنگری گویی 

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهُ دیّار

  
      منسوب به عطار (قصیده)
       
گوینده: روشنک      
 

مگر خدا ز رقیبان تو را جدا بكند 

خبر نمی‌شوی از سوز ما مگر وقتی   

طریق عاشقی و رسم دلبری این است 

عجب خیال خوشی كرده‌ام خدا بكند

كه آه سوختگان در دل تو جا بكند

كه ما وفا بنماییم و او جفا بكند

  
      فروغی بسطامی (غزل)
       
 

اگر سزای لب تو نبود گفتهٔ من 

دو صد زبان و دهان از برای غیر لبت 

برآر سنگ گران و دهان من بشكن

بسوز و پاره كن ور دران و بر هم زن

 

 
      مولانا (غزل) 
       
آواز: تاج اصفهانی      
 

آنكه مرا آرزوست دیر میسر شود

ای نظر آفتاب هیچ زیان داردت 

گر نگهی دوست‌وار بر طرف ما كنی 

پرتو خورشید عشق بر همه افتد ولیك             

وین چه مرا در سر است عمر در این سر شود

گر در و دیوار ما از تو منور شود

حقه همان كیمیاست وین مس ما زر شود

سنگ به یك نوع نیست تا همه گوهر شود

  
       
    هر چه كند جهد بيش پاي فروتر شود  
       
  تا نبگیرند دست هر كه به گِل در ماند*    هر چه كند جهد بیش پای فروتر شود  
      سعدی (غزل) 
گوینده: روشنک      
 

دانی چگونه باشد از دوستان جدایی

سهل است عاشقان را ازجان خود بریدن

چون دیده‌ای که ماند خالی ز روشنایی

لیکن از روی جانان مشکل بود جدایی

  
      همام تبریزی (غزل) 
       
گوینده: روشنک      
  زیبد که به درگاهت نومید نگردد باز   آن‌کس که به امیدی بر خاک درت افتد   
      عراقی (غزل) 
       
       
       
   این هم برگ سبزی بود تحفهٔ درویش، علی نگه‌دار شما   
       
       
   *هر که بگل در بماند، تانگیرند دست    
       
       
       

Back to programme page