برگ سبز ۲۶

چشم بگشا كه جلوهٔ دلدار 

این تماشا چو بنگری گویی          

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهُ دیّار

خوشا آنان که سودای تو دارند

به دل دارم تمنای کسانی 

که سر پیوسته در پای تو دارند

کاندر دل تمنای تو دارند

دلت ای سنگدل بر ما نسوزد  

نسوزم تا نسوزانم دلت را 

عجب نبود اگر خارا بسوزد

در آتش چوب تر تنها نسوزد

تو دوری از برم دل در برم نیست

به جان دلبرم کز هر دو عالم    

هوای دیگری اندر سرم نیست

تمنای دگر جز دلبرم نیست

به روی دلبرم گر مایل هستم

خدا را ساربان آهسته می‌ران

مکن منعم گرفتار دل هستم

که من واماندهٔ این قافله هستم

خوش آن دردی که درمانی ندارد 

ندارد ذوق جان و لذت عمر 

دل بی‌مهر جانان هر که را هست

سری کز عشق سامانی ندارد

اگر دل مهر جانانی ندارد

دلی دارد ولی جانی ندارد

به هر کشور قدم زد موکب  عشق

به غیر از آه سرد و چهرۀ زرد

خوش آن عاشق که با زلف و رُخِ دوست

خوش آن دَردی که درمانی ندار

امیره اما سامانی ندارد

حدیث عشق برهانی ندارد

حدیث از کفر و ایمانی ندارد

سری کز عشق سامانی ندارد

دلی دیرم چو مرغ پا شکسته     

همه گویند که طاهر تار بنواز

چو کشتی بر لبِ دریا نشسته

صدا چون می‌دهد تار گسسته