یک شاخه گل ۵۲

 

 

 

      
یك شاخه گل برنامه شماره ۵۲        
           
         
دکلمه: روشنك    
  این بار صحبت ما از فرخی سیستانی است. فرخی سیستانی یكی از شاعران بنام ایران و معاصر حكیم ابولقاسم فردوسی است. فرخی نیز مانند رودكی به موسیقی آشنا بوده و هنگامی كه ابیات خود را با آهنگ می خواند، شعرش بهتر بر دلها می نشست، خاصه وقتی شعر را با آوای گرم خود توام و با آهنگ چنگ همراه می نمود.  
       
 

خوشا عاشقی خاصه فصل جوانی

خوشا با رفیقان یك دل نشستن 

خوشا با پری چهرگان زندگانی

بهم نوش كردن می ارغوانی

  
      فرخی سیستانی (غزل)
       
ترانه: ناصر مسعودی      
 

بنفشه گول بیرون بمو بیاد بَوَر تی عهده

گول بارانه سبزانه سر قاصد بو وُ بنفشه 

از یاد ببر دی تو مگر قول و قراره 

بو گفتی بی وقت بهار آیم تی وَر با خنده

فصل بهار با مو بیا می دیل ببو ستازنده

دِی ناز نكن بیا می بر وقت بهاره

  
           
  دنیا به جا نمانه غیر از وفا چی مانه چون نرگسِ دخّانِ دیم سرخِ گو لمّانه  
       
    دارم تَرَدّه غم نَرَم می نازنین ناز دانه    
       
 

بنفشه گول بیرون بمو بیاد بَوَر تی عهده

 گول بارانه سبزانه سر قاصد بو وُ بنفشه 

از یاد ببردی تو مگر قول و قراره 

بو گفتی بی وقت بهار آیم تی وَر با خنده

فصل بهار با مو بیا می دیل ببو ستازنده

ده ناز نكن بیا می بر وقت بهاره

  
       
  دنیا به جا نمانه  غیر از وفا چی مانه چون نرگسِ دخّانِ دیم سرخِ گو لمّانه  
           
    دارم تَرَدّه غم نَرَم می نازنین ناز دانه    
        شاعر ناشناس (ترانه محلی گیلكی)
           
دکلمه: روشنک      
 

همی نسیم گل آرد به باغ بوی بهار 

بخاصه اكنون كز سنگ خاره لاله دمید 

بهار چهر منا ! خیز و جام باده بیار

زلاله كوه چو دیبای لعل شد هموار

  
       
  بهار چهر منا ! خیز وجام باده بیار    
       
  فسانه گشت و كهن شد حدیث اسكندر  سخن نو آر كه ما را حلاوتی است دگر  
      فرخی سیستانی (غزل)
       
ترانه: ناصر مسعودی       
 

بنفشه گول بیرون بمو بیاد بَوَر تی عهده

 گول بارانه سبزانه سر قاصد بو وُ بنفشه 

از یاد ببردی تو مگر قول و قراره 

بو گفتی بی وقت بهار آیم تی وَر با خنده

فصل بهار با مو بیا می دیل ببو ستازنده

ده ناز نكن بیا می بر وقت بهاره

  
           
  دنیا به جا نمانه غیر از وفا چی مانه  چون نرگسِ دخّانِ   دیم سرخِ گو لمّانه  
       
    دارم تَرَدّه غم نَرَم می نازنین ناز دانه    
       
 

بنفشه گول بیرون بمو بیاد بَوَر تی عهده

 گول بارانه سبزانه سر قاصد بو وُ بنفشه 

از یاد ببردی تو مگر قول و قراره 

بو گفتی بی وقت بهار آیم تی وَر با خنده

فصل بهار با مو بیا می دیل ببو ستازنده

ده ناز نكن بیا می بر وقت بهاره

  
       
  دنیا به جا نمانه غیر از وفا چی مانه چون نرگسِ دخّانِ  دیم سرخِ گو لمّانه  
       
    دارم تَرَدّه غم نَرَم  می نازنین ناز دانه    
      شاعر ناشناس (ترانه محلی گیلكی)
       
       
کوینده: روشنک      
  پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد     
       

Back to programme page