برگ سبز ۲۹

چشم بگشا چشم بگشا كه جلوهٔ دلدار

این تماشا چو بنگری گویی

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهُ دیّار

به بستر افتم و مردن كنم بهانهٔ خویش

بسا شب است كه در انتظار مقدم تو 

بدین بهانه مگر آرمت به خانهٔ خویش

چراغ دیده نهادم بر آستانهٔ خویش

به بستر افتم و مردن كنم بهانهٔ خویش 

بسا شب است كه در انتظار مقدم تو

كلید گنج سعادت به دست شاه‌وشی است 

مرو  مرو  كه سوز فغانی بگیردت دامن

بدین بهانه مگر آرمت به خانهٔ خویش

چراغ دیده نهادم بر آستانهٔ خویش

كه بر فقیر نبندد در خزانهٔ خویش

سحر كه یاد كند مجلس شبانهٔ خویش

تا به دامان تو ما دست تولا زده‌ایم 

تا نهادیم به كوی تو صنم روی نیاز

در خور مستی ما رطل و خم و ساغر نیست 

همه شب از طرب گریهٔ مینا من و جام 

همه شب از طرب گریهٔ مینا من و جام 

جای دیوانه چو در شهر ندادند هما 

به تولای تو  بر هر دو جهان پا زده‌ایم

پشت پا بر حرم و دیر و كلیسا زده‌ایم

ما از آن باده كشانیم كه دریا زده‌ایم

خنده بر گردش این گنبد مینا زده‌ایم

گر چه زنجیر به پای دل شیدا زده‌ایم

من و دل چند گهی خیمه به صحرا زده‌ایم