یک شاخه گل ۸۵

مستیم و عاشقیم و به گلزار می رویم    

با رهروان بادیه احرام بسته ایم  

در آرزوی آن كه به وصل تو كی رسیم    

دل داده ایم و از پیِ دلدار می رویم

ما رخ به كعبه كرده پیِ یار می رویم

ما در امید وعده دیدار می رویم

یار بی پرده از در و دیوار 

شمع جویی و آفتاب بلند 

چشم بگشا به گلستان و ببین

در تجلی است یا اولی الابصار

روز بس روشن و تو در شبِ تار

جلوه آب صاف در گُل و خار

ما و دلِ سودا زده سرمست الستیم  

با عشقِ تو دیوانه و  با جامِ تو سرمست

گر زانكه فقیریم، فقیرِ درِ شاهیم 

ای ساقئ مستان به صفای رطل دمادم  

ما و دلِ سودا زده سرمستِ الستیم

برگشته زمی خانه دو آشفتهٔ مستیم

چون نیست شدیم از همه با عشق تو هستیم

ور زانكه خرابیم از آن ساغر و دستیم

مخمور به گلزار كه ما مستِ الستیم

برگشته ز می خانه دو آشفتهٔ مستیم

من ذكر روضه كردم و كوی تو خواستم 

وصف نسیم جنت ار گفته ام بسی  

گفتم حكایت گُل و روی تو خواستم

عیبم مكن كه نكهت كوی تو خواستم

دوشم از غیب پیرِ عالم عشق 

كه سراسر جهان و هر چه در اوست 

این سخن یاد دادم از دمِ عشق

عكسِ یك پرتوی ست از رخِ دوست