برگ سبز ۳۰

چشم بگشا چشم بگشا كه جلوهٔ دلدار

این تما شا چو بنگری گویی

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌‌الدار غیرهُ دیّار

چه خوش است پیش زلفت سر شکوه باز کردن

به تکلمی دهانت بگشود عقده‌هایم 

سرٍ  کویٍ دلبرٍ من به حریمٍ  کعبه ماند  

گله‌های روز هجران به شب دراز کردن

چه خوش است کشفٍ معنی برٍ اهلٍ راز کردن

که به هر طرف کنی رو بتوان نماز کردن

ای دل بیا که نوبتٍ مستی گذشته است

خواهی بلند ساز مرا خواه پَست کن 

وقت نشاط و باده‌پرستی گذشته است

کار من از بلندی و پَستی گذشته است

مستان جام عشق که لاف از لقا زنند 

خوش ساعتی كه از دل شوریدهٔ عاشقان

با عاشقان ز مُلک سلیمان سخن مگوی  

آنها كه روز خانه ندارند بر زمین  

آنها كه سوز سینه ندارند و شوق یار    

قومی كه هر دو كون به یك‌جا نمی‌خرند       

جان را دهند و خیمه به مُلك بقا زنند

لبیك عشق در حرم كبریا زنند

كه ایشان قدم ز عالم لا منتها زنن

شب‌ها به نور عشق قدم بر سما زنند

در روز حشر نامهٔ وا حسرتا زنند

ایشان دم از محبتٍ دنیا كجا زنند

گر گذری هست و نه در كوی توست بر خطاست

آنكه بسنجید رُخت را به ماه ز اشتباه 

ور نظری هست و نه بر روی توست نابجاست

گفت كه همسنگٍ ترازوی توست از تو كاست

گر گذری هست و نه در كوی توست بر خطاست 

آنكه بسنجید رُخت را به ماه ز اشتباه  

خُلق تو گر یكسره قهر است و كین دلنشین 

ور نظری هست و نه بر روی توست نابجاست

گفت كه همسنگٍ ترازوی توست از تو كاست

جان همه گر جور و جفا خوی توست دلرباست