برگ سبز ۳۱

چشم بگشا که جلوهٔ دلدار 

این تماشا چو بنگری گویی

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهٔ دیّار

نگاه  كن  كه نریزد دهی چو باده به دستم 

چنین كه سجده برم بی حفاظ پیش جمالت  

فدای چشم تو ساقی بهوش باش كه مستم

به عالمی شده روشن كه آفتاب‌پرستم

كمند زلف بتی گردنم به مویی بست

نه شیخ می‌دهدم توبه و نه پیر مغان می  

چنین كشید كه زنجیر صد علاقه گسستم

ز بس‌كه توبه نمودم ز بس‌كه توبه شكستم

نه شیخ می‌دهدم توبه و نه پیر مغان می

ز قامتش چو گرفتم قیاس روز قیامت 

ز بس كه توبه نمودم ز بس كه توبه شكستم

نشست و گفت قیامت به قامتی است كه هستم

ای ساقی آتش رو مست از می نابم كن

ای ساقی آتش رو مست از می نابم كن

از رنج و غم هستی فارغ كندم مستی  

در پرتو پیمانه  دیدم رُخ جانانه

یك‌دم به برم بنشین اندوه دلم بنشان 

با درد و غم عشقت آمیخته شد جانم 

می‌سوزم از این آتش ای ابر كرم بازآ  

با یك دو سه پیمانه مستم كن و خوابم كن

با یك دو سه پیمانه مستم كن و خوابم كن

آبادم اگر خواهی از باده خرابم كن

ای زاهد فرزانه دیوانه خطابم كن

هر چند دگر خواهی دشنام و عتابم كن

خواهی تو ببر خوانم خواهی تو جوابم كن

در سیل فنا غرقه یك‌باره در آبم كن