یک شاخه گل ۱۰۵

از پرده برون آمد ساقی قدحی در دست 

بنمود رخ زیبا گشتیم همه شیدا  

زلفش گره ای بگشاد بند از دلِ ما بر خاست

در دامِ سَرِ زُلفَش ماندیم همه حیران 

هم پردهٔ ما بدرید هم توبهٔ ما بشكست

چون هیچ نماند از ما آمد برِ ما بنشست

جان دل ز جهان برداشت و اندر سر زُلفش بست

وَز جامِ میِ لَعلَش گشتیم همه سرمست

نگاه کن که نریزد دَهی چون باده به دستم 

چنین که سجده برم بی حساب پیش جمالت 

کَمند زُلف بُتی گردنم به موئی بست   

نه شیخ میدهدم تُوبه و نه پیر مُغان مِی

فدای چشم تو ساقی به هوش باش که مستم

به عالمی شده روشن که آفتاب پرستم

چنان کشید که زنجیر صد علاقه گسستم

ز بسکه تُوبه نمودم زبسکه تُوبه شکستم

نه شیخ میدهدم تُوبه و نه پیر مُغان مِی 

نگاه کن که نریزد دَهی باده به دستم 

ز بسکه تُوبه نمودم ز بسکه تُوبه  شکستم

فدای چشم تو ساقی به هوش باش که مستم

ز قامتش چو گرفتم قیاس روز قیامت   

حرام گشت به یغما بهشت روی تو روزی 

نشست و گفت قیامت به قامتی است که هستم

که دل به گندم آدم فریب خار تو بستم