یک شاخه گل ۱۱۳

ابیاتی که در این برنامه می‌شنوید، از باباطاهر است. دانشمند و فیلسوفی که به باباطاهر عریان مشهور است. از باباطاهر علاوه بر دوبیتی‌هایی که اکثر به لهجه لُری است، دفتری نیز باقی است که به کلمات قصار مشهور است.

دلُم زار و دلُم زار و دلُم زار

طبیبُم چون بِوینه بر موی زار

طبیبُم آورید دردُم کنه چا

کنه در مون دردُم را بناچار

دلا خونی دلا خونی دلا خون

ز بهر لیلی سیمین عُذاری  

همه خونی همه خونی همه خون

چو مجنونی چو مجنونی چو مجنون

نمی‌دونُم که مجنونُم که کرده 

بده خنجرکه تا سینه کُنُم چاک  

نمی‌دونُم که دلخونُم که کرده

ببینُم عشق بر جونُم چه کرده

دلُم زار و دلُم زار و دلُم زار  

طبیبُم چون بِوینه بر موی زار  

طبیبُم آورید دردُم کنه چا

کنه در مون دردُم را بناچار

دلم از عشق خوبون گیج و ویجه 

دل عاشق بسون چوب تر بی  

مژه برهم زنُم خون‌آبه ریجه

سری چو ته سری خون‌آبه ریجه

دلی دِیرُم چو مرغ پاشکسته  

همه گویند که طاهرتار بنواز  

چوکشتی برلب دریا نشسته

صدا کی می‌دهد تار شکسته

لاله کارون لاله کارون دگرلاله مکارید 

اگرعهد گلون این بود که دیدُم 

باغبون باغبون دو دست ازگل بدارید

بیخ گل برکنی خاری بکاری

دلُم زار و دلُم زار و دلُم زار 

طبیبُم چون بِوینه بر موی زار 

طبیبُم آورید دردُم کنه چا

کنه در مون دردُم را بناچار

ز بهر لیلی سیمین عُذاری  

همه خونی همه خونی همه خون

چو مجنونی چو مجنونی چو مجنون

نمی‌دونُم که مجنونُم که کرده  

بده خنجرکه تا سینه کُنُم چاک 

نمی‌دونُم که دلخونُم که کرده

ببینُم عشق بر جونُم چه کرده

دلُم زار و دلُم زار و دلُم زار 

طبیبُم چون بِوینه بر موی زار 

طبیبُم آورید دردُم کنه چا

کنه در مون دردُم را بناچار

دلی دِیرُم که بهبودش نمی‌بو

ببادش میدهم نُش میبرد باد   

نصیحت می کُنُم سودش نمی‌بو

در آتش می‌نهم دودش نمی‌بو