یک شاخه گل ۱۱۴

گر نخل وفا بر ندهد چشمِ تری هست

آن دل كه پریشان شود از نالهٔ بلبل 

تا ریشه در آب است امید ثمری هست

در دامنش آویز كه با وی خبری هست

ما را گلی از روی تو چیدن نگذارند

صد شربت نوشین زلبت خسته دلان را 

گفتم شِنَوَد مژدهٔ دشنام تو گوشم    

چیدن چه خیالی است كه دیدن نگذارند

نزدیك لب آرند و چشیدن نگذارند

آن نیز شنیدم كه شنیدن نگذارند

ما و دلِ سودا زده سرمستِ الستیم  

با عشق تو دیوانه و با جامِ تو سر مست

گر زآنكه فقیریم فقیر در شاهیم  

ای ساقی مستان بصفا رطل دمادم

ای ساقی مستان بصفا رطل دمادم

بر گشته زمیخانه دو آشفتهٔ مستیم

چون نیست شدیم از همه با عشق تو هستیم

ور زآنكه خرابیم از آن ساغر و دستیم

مخمور بگلذار كه ما مست الستیم

مخمور بگلذار كه ما مست الستیم

من خراباتی ام و باده پرست  

می كِشندم چو سبو دوش به دوش 

من خراباتی ام و باده پرست 

می كِشندم چو سبو دوش به دوش 

می كِشندم چو سبو دوش به دوش 

در خرابات مغان واله و مست

می بَرندم چو قدح دست به دست

در خرابات مغان واله و مست

می بَرندم چو قدح دست به دست

می بَرندم چو قدح دست به دست